Olmuyor...
Odaklanamıyorum...
Bir şeyler için çabalamak yerine,sürekli kendimi o şeyleri neden yapamadığımı sorgulayıp tekrar plan yapmak için hazırlanırken buluyorum.Artık sıkıldım.Senelerdir süregelen başarısızlık silsilesinden de kendimden de yapmaya çalışıp yapamayışlarımdan da...
Bir sabah olsun renklerim pastelleşsin istiyorum.Ufacık şeylere delirircesine heyecanlanmak istiyorum.Canımın istediği şeyleri yaparken gram kaygı duymadan sadece anı yaşamak istiyorum.Geceleri bir şeylere bakakalarak sızmadan uyumak istiyorum.Verdiğim sözleri gerçekten tutmak istiyorum tutmuş gibi yapmak değil.Salt bir insan olmak istiyorum mesela.Akarı kokarı olmayan bir insan...
Manevi geçim sıkıntılarımı yalanlarla kapatmak istemiyorum.Her gün nasıl daha fazla uyurum deyip alarmla kavga etmek istemiyorum.Ömrümün yarısını uyuyarak geçirmek istemiyorum.Çok değer verdiğim insanlara rezil olmak istemiyorum.Sert görünüp içten kırılgan olmak istemiyorum.Sert görünmek zorunda olmak istemiyorum.Artık içimde kavga etmek istemiyorum.Hatırlamayıp yazamadığım cümleler için pişmak olmak da...
Cümlelerim de hayatım gibi eksiltili,bunu belirten cümlemin eksiltisiz olması kadar tezat.Ve tüm yazdıklarıma ikinci okuyuşumda yabancılaşmam kadar ikircikli.
Ölümden başka yol yokken hiç yaşamamacasına ölüyorum her gün.
Elbet biter dediğim şeyler galiba bitmeyecek,esen kalın dostlar.
