Okuduğun kitabın arasına ayraç koymak, yarına çıkmayı umut etmektir.Hayatınızın günlerine ayraç koymayın.
Acıdan kıvransanız bile istediğiniz şeyleri ağlayarak elde etme yaşını çoktan geçtiniz.Bu zamana kadar gerçekler acıdır lafına inanmak istemedim.Ama hayat gerçekleri kafama sunturlu bir tokmakla vura vura bu sözü kabul ettirmeyi bildi sonunda.
"İfade edemediğim bir eksiklik hissi var içimde,sanki her şey başka türlü olabilirdi."
Keşke her şey başka türlü olsaydı.Artık attığım adımlar beni ileriye götürmüyor, sadece yoruyor.Uzun süredir gecem ve gündüzüm birbirine karışmış durumda.Günler artık kas hafızası gibi aklımda yer etmiş,takvime bakmıyorum.
Artık kendim gibi hissetmiyorum.İstisnalar harici, kafamda hiçbir şey kalıcı olarak yer etmiyor.Her şeyin bir gün gideceğini kabul etmişçesine tüm kaybedişleri hazmedebiliyorum artık.Anlık durumları duygularla değil faaliyetlerle ölçüyorum.Ben,ben değilim sanki.Hiç uyanmamak üzere yatıyorum her gün resmen.Zaten kalkmak için harcadığım çabayı Osmanlı, Viyana kapısını açmak için harcamıyor her sabah.
Artık yaşadığım ülkenin ekonomik durumu,siyasi yolsuzluklar,kaosa boğulmuş halkların düşmanlığı hiçbir şey umrumda değil.Bir elin de iki elin de sesine inanmıyorum artık.
Bir ömür nasıl doldurulur hiç bilmiyorum.Büyük aile hayallerim,mutlu bir ilişki umudum,güzel bir meslek isteğim yok.Olmazsa olmazım yok.Peşimden koşan ve sevdiğini hissettiren biri yok.Bozmak istemediğim bir omurgam bir de telleri kopmasın istediğim bir gitarım var.Çevresinde dönüp dolaştığım tüm yörüngeler beni dışarı atmakla meşgul.Yalnızlık artık bir kavramdan çok gerçekliğe bürünmüş durumda.İnsan gibi hissettirilmek istemekten başka hiçbir şey yapmadım bugüne kadar.Ama hiçbir zaman bunun olmayacağını kabul etmedim.Ne vasıfta olursa olsun insan gibi hissettirildiğim güne kadar sanırım içi boş mutlulukları,içi dolu mutsuzluklara tercih edeceğim.Mutsuz ama kararlı bir yaşam...
